Om kwart over vijf verliet het leger Twentse en Achterhoekse marathonlopers het hotel. Kort na zes uur reden de bussen over de beroemde Verrazono Bridge naar Staten Island waar de start plaats had. En de bussen reden maar af en aan. Liefst 36.000 atleten moesten naar het vertrekpunt en tussen die 36.000 blonken vage stipjes oranje.

Die laatste uren voor de start. Koffie, plassen, nog een kop koffie, kan ik nog een keer plassen? En dan de start, de brug over, naar Brooklyn, dan naar Queens, naar Manhattan, een stukje Bronx en terug naar Manhattan waar in het prachtige Central Park de finish ligt. De vijf districten van New York. Maar voor het zover is; die eindeloze avenues, dat lange, zuigende vals plat, maar vooral de warmte. De strakblauwe hemel, de zon die grillige schaduwen op de wolkenkrabbers werpt en die venijnig tussen de gebouwen door prikt, zodat je al snel voelt hoe het zweet uit alle porien gutst. De vraag die dan opkomt: 'Heb ik niet te veel aan'.

Wim de Boer uit Borne zal het bij terugkomst in het hotel krachtig zeggen: 'Je kunt imiteren wat je wilt, maar de hitte, het klimmen; daar kun je niet op trainen.'

De marathon van New York is een constant gevecht van lijden en liefde. Het lijden dat je voelt in je lichaam en je ogen die al dat moois bewonderen dat New York heeft te bieden en die je geest verblijden. Maar er is zoveel meer. Ook de andere zintuigen worden beproefd. Je hoort het kabaal langs de kant, je voelt de spons die je over je gelaat haalt. En steeds weer denk je dat je iets unieks doet. Martin Steenbeke uit Hengelo was getroffen door de orthodoxe joden in Brooklyn. Zij liepen over de trottoirs in hun bekende kledij en keurden de lopers geen blik waardig. ‘Het is toch geen sabbath’, zegt Steenbeke na afloop. En er zijn natuurlijk ijkpunten, hot spots. ‘Daar moet ik komen, daar zie ik dit. Zo’n hotspot vonden de atleten op de First Avenue, die eindeloze laan van zes kilometer rechtuit. Geen bocht, zelfs geen flauwe; om een complex van te krijgen. Maar na enkele kilometers op die First Avenue was het Holland Point gesitueerd. Hier was een stuk van enkele tientallen kilometers afgezet, waar de supporters – uitgedost in oranje – hun geliefden aanmoedigden. Met zijn vijftigen waren ze om negen uur van het hotel naar het Holland Point gelopen, een goede 13 kilometer van de finish. Want wat zou een marathonloper zijn zonder de steun van het thuisfront. Het leven is in de familie maanden ingesteld geweest op die zevende november; en dit grootse moment dat ‘mijn geliefde het kruispunt van First Avenue met de 79th Street passeert – vlak voor de cappuccinobar Agata en Valentina; dat wil ik niet missen. Daarom hebben we het allemaal gedaan. Klokslag twaalf uur is Hubert Nijland uit Saasveld de eerste Tukker die wordt toegejuicht, op de voet gevolgd door de trainer van de groep, voormalig topatleet Marti ten Kate.

Dan gaat het door naar de Bronx en lonkt al voorzichtig het Central Park. Maar die laatste paar mijl, over het geaccidenteerde asfalt van het park, die wegen zo zwaar door. Sommigen blijven bij elkaar en vinden zo de noodzakelijke steun. Anderen rooien het op eigen houtje, blijven ook niet lang in de zone waar de families bij elkaar kunnen komen maar gaan onmiddellijk terug naar het Grand Hyatt-hotel, de afgelopen dagen het epicentrum van lopend Twente/Achterhoek. Per metro, per taxi, of per fietstaxi; een voor een druppelen ze binnen in de lounge van het hotel. Ferry de Roo uit Wierden is de eerste man, Josien Aveskamp uit Denekamp de eerste vrouw die de douches opzoekt. Zij zijn echter niet de eerste van de groep die is gefinisht. Ook Marti ten Kate is met zijn 3 uur 3 minuten niet de snelste. Die eer is weggelegd voor Benno Lutje Wagelaar uit Hengelo die onder de drie uur blijft: 2 uur 57 minuten.

Maar een marathon kent geen winnaars en verliezers: zeker de marathon van New York niet. En al helemaal niet voor al die deelnemers aan het project 'Met Marti naar Manhattan'. Zij zijn allemaal winnaar. Winnaar op zichzelf bijvoorbeeld. Zij zorgden er voor dat Manhattan een beetje Twents kleurde en een nog kleiner beetje Achterhoeks. Al was het maar omdat een Twentenaar weinig woorden nodig heeft om de heerlijkheid der dingen te omschrijven. Neem nu Ben Lammertink uit Enter die zijn vrouw Marion aanmoedigde. Terug in het hotel zei hij peinzend: ‘Het was gezellig ja. Echt een leuke dag….’ Zo is het; een leuke dag.

De Twentsche Courant Tubantia brengt morgen een extra bijlage van vier pagina’s uit. Daarin vindt u alle sfeerimpressies, foto’s en reacties van deelnemers aan de marathon van New York.

Het bizarre verhaal van Fons Krabbe begint woensdagmorgen op de luchthaven Schiphol. Daar blijkt een kopie van zijn paspoort niet voldoende om de reis over het grote water te mogen maken. Krabbe wordt doorverwezen naar de herkansing, de volgende ochtend mag hij het nog eens proberen. 'In het boekje dat iedereen heeft gekregen, staat dat ik een kopietje van mijn paspoort moest maken. Ik dacht dat er een soort groepspas was geregeld'. Fons pakt de eerste trein richting Hengelo, huurt daar een fiets en trapt met koffers op de bagagedrager naar Weerselo. 'Daar heb ik even in de stoel gezeten, wat gegeten en nog even televisie gekeken voor ik naar bed ging.'

In de prilheid van de volgende ochtend, om half vier, wrijft hij de slaap uit de ogen. Fietst doodgemoedereerd bepakt en bezakt naar Hengelo en neemt de eerste trein naar Schiphol. 'Om kwart over acht zat ik al in de lucht.' Een primeur voor hem, vliegen deed hij nog niet eerder. 'Formidabel man, al heb ik boven niet veel gezien. Alleen sneeuw. Ik dacht nog: had ik mijn ski's maar meegenomen.'

Eenmaal via Detroit in New York beland neemt hij de taxi naar het lopershotel en checkt er in. De begeleiders hebben er op dat moment geen weet van en maken zich zorgen. Waar blijft Fons Krabbe, de Engelse taal niet machtig en niet in het bezit van een mobieltje?'
'Ze waren me kwijt', meldt Krabbe, 'maar we hadden echt afgesproken dat ik wel op een of andere manier contact zou opnemen als ik in de problemen kwam. Nou, die heb ik niet gehad. Deze jongen redt zich al heel lang alleen.'

Een jaartje of geleden besloot hij zijn leven te verrijken door lange afstanden te gaan lopen. New York wordt al zijn zevende marathon. Hij deed twee maal mee in Berlijn, liep in Parijs, Rotterdam en Wenen en rende de klassieke afstand tegen de Jungfrau op. 'Het is altijd weer geweldig afzien. Na dertig kilometer begint het pas, geloof me maar.' In New York is hij ongewild het middelpunt van de belangstelling van de groep. 'Ik houd best van een geintje, maar dit heb ik ook niet voorzien. Ze kennen me nou allemaal.'

Ongerust hoeft niemand zich over hem te maken. Krabbe verwacht zondag ongeveer drie uur en vijftig minuten nodig te hebben om de streep te halen. Twintig minuten minder snel dan zijn rapste tijd ooit. 'Maar dit is dan ook wel een lastige, met aan het eind nog al die bultjes.'

De Friendshipsrun van zaterdag ging hem - als enige in korte broek - prima af. Het komt ook in die marathon van New York wel goed hem, belooft hij. Laat Fons Krabbe maar lopen.

'Nu snappen jullie waarom we zoveel trainingen hebben gedaan op de Holterberg en in De Lutte', sprak trainer-coach Marti ten Kate de groep toe. 'Vooral naar beneden lopen toe is erg lastig, dat ga je voelen.' Hoewel het merendeel van de lopers geen ervaring heeft met het afleggen van de klassieke afstand, verwacht fysiotherapeut Frank Koehorst geen grote problemen op de wedstrijddag zelf. 'Er zullen er maar weinig uitvallen', denkt Koehorst. 'Deze ploeg is zo goed getraind en heeft zulke pittige trainingen achter de rug dat het wel snor zit. Ze zullen nu echt niet meer voor grote verrassingen komen te staan.' De reis naar Amerika en de eerste dagen in New York hebben volgens Koehorst wel een forse aanslag op de fitheid van de deelnemers gepleegd. 'Diverse lopers hadden last van kleine pijntjes en ongemakjes als gevolg van diverse factoren. Het tijdverschil, weinig slaap, te weinig drinken, het niet gewend zijn aan de airco, dat soort dingen. Mensen verdampen gewoon heel veel vocht en zijn van huis, ook nog eens ver. Ze hebben geen grip op hun lichaam en snappen niet dat ze uitgerekend nu geblesseerd zijn. Daar komt bij dat ze de laatste weken heel veel kilometers hebben gemaakt tijdens de duurlopen en de afgelopen week bijna niet gelopen hebben. Daar worden ze gek van.'

Paul Brugman uit Haaksbergen dacht er zelfs serieus over maar het vliegtuig naar huis terug te nemen. 'We hebben hem meegenomen op een persoonlijke excursie en hem uitgelegd dat hij het normale tijdschema weer op moest pakken. Hij voelde zich na afloop een heel stuk beter.' Het hoort allemaal bij een gezonde dosis wedstrijdspanning, oordeelt Frank Koehorst. 'Veel dingen zitten gewoon tussen de oren. De grootste zorg is niet dat velen hun eerste marathon lopen, maar dat ze zich na die hele tijd in dat vliegtuig te hebben gezeten, gewoon niet lekker voelen. Logisch, want urenlang gebogen in zo'n stoel zitten is niet prettig. Dat geeft de meesten een ongemakkelijk idee. Maar de meesten hebben zich er geweldig doorheen geslagen. Vooral die eerste groep, die zo lang onderweg is geweest. We hebben geen wanklank gehoord.'

Op zich kan iedereen die dat wil een marathon volbrengen, zegt Koehorst. 'Maar het hangt vooral van de spieren en gewrichten af van de mensen. Vergeet niet dat je drie tot vijf keer je eigen lichaamsgewicht moet opvangen bij elke stap die je zet. Elk been landt duizend keer per kilometer op de weg. Daar moeten de botten en het kapsel wel tegen kunnen. Je kunt een marathon in principe zelfs best zonder training lopen, maar dan loop je zoveel weefsel kapot dat het nooit voor een tweede keer zal lukken. Wil je het vaker doen, dan zul je het toch minimaal een jaar lang moeten opbouwen.' De lopersgroep van De Twentsche Courant heeft die minitieuze voorbereiding ondergaan. Frank Koehorst: 'Wat ik zo fantastisch vind is dat de marathon in principe een heel individualistische sport is en dat je hier dat geweldige saamhorigheidsgevoel proeft. Ze hebben zondag allemaal dat oranje shirt aan en dan dondert 't niet wie je bent. Dan ben je allemaal hetzelfde. Een van de winstpunten is ook dat de lopers stuk voor stuk ontzettend weerbaar zijn geworden. Ze krijgen het idee: als ik die marathon kan uitlopen, draai ik voor andere dingen mijn hand ook niet meer om. De meesten realiseren zich nog niet wat ze van dit project hebben geleerd. Niet in de laatste plaats van zichzelf.

Attje Boom uit Enschede en trainer Benny Oude Rengerink uit Hengelo, mede-organisator van de Wooldereslopen in zijn woonplaats, hadden wel aandacht voor een andere limousine. Attje: 'We liepen vrijdagmorgen het hotel uit om ergens anders te gaan ontbijten, toen we buiten een limo van 25 meter lang zagen staan. Er stapte net een of andere voor ons onbekende Italiaanse filmster uit. We mochten even binnenkijken. Er zat een complete bar in, fantastisch. Toen we de chauffeur voor de lol vroegen of hij ons niet even naar het ontbijtrestaurant wilde brengen, zei hij nog ja ook. Hij zei nog wel dat het per persoon eigenlijk 25 dollar moest kosten. Maar we hebben mooi niks betaald. Ik dacht: als je zo'n auto kunt aanschaffen, kan zo'n ritje voor twee man er ook wel af.'

Bij velen zat de vermoeidheid gisteren in het regenachtige New York nog wel behoorlijk in de benen. Zeker bij de groep, die woensdagmorgen vroeg om half vier vanuit Enschede met de bus richting Schiphol vertrok. De geplande vliegreis naar Kopenhagen werd afgeblazen. De route boven IJsland kon niet worden gevlogen, omdat in dat land een vulkaan tot uitbarsting kwam. De KLM annuleerde een vijftigtal vluchten en zette vele andere om. De reis ging nu niet via Kopenhagen, maar richting Washington. Daar kwam de volgende tegenvaller. De aansluiting richting New York werd gemist, waardoor eerst koers moest worden gezet naar Chicago. Pas na middernacht, maar nu Amerikaanse tijd, werd het eindpunt bereikt en kon het bed in het Grand Hyatt New York eindelijk worden opgezocht. Ten Kate: ‘Om vijf uur over drie in de Amerikaanse middag vlogen we al over het Vrijheidsbeeld, heel apart.’ De totale reistijd besloeg uiteindelijk 27 uur. Het motto van de trip ‘Met Marti naar Manhattan’ krijgt een variant: ‘Met Marti in alle staten’.

Het geeft het saamhorigheidsgevoel van de lopers nog een extra dimensie. Want bijzonder is het toch al om samen met tot voor kort nog onbekenden het gevecht met de klassieke afstand aan te gaan. Eddy Woesthuis, vertegenwoordiger van ‘s lands grootste nootjesproducent: ‘Zo’n afstand lopen kun je overal waar je dat wilt, als het moet rond de plaatselijke kerk. Maar om dat uitgerekend hier en met zo’n club te doen, dat geeft een enorme kick.’ Dat vindt ook Ferrie de Roo, prins carnaval te Wierden. Hij liep al drie keer een marathon, waarvan eenmaal als onderdeel van een triatlon: ‘Je hoeft nergens over in te zitten, want overal wordt voor gezorgd. Heel apart om mee te maken, ook alles eromheen. Het is een andere wereld. Bestel je een small coffee, krijg je een bak voor twee dagen. Alles is hier groter.’ Zondag geldt dat ook voor hem en al die andere lopers in New York.

De Hengelose wethouder Henk Nijhof is klaar voor zijn eerste hele marathon. Hij heeft zich goed voorbereid en laat de plaatselijke politiek een week voor wat die is. De 52-jarige Nijhof (GroenLinks) bekeek zondag voor de zekerheid de voetbalwedstrijd van het tiende elftal van Tubantia maar vanaf de zijlijn. De middenvelder wilde niet het risico lopen geblesseerd te raken. Nijhof heeft ook al voor ogen met welke tijd hij zondag tevreden zal zijn. 'Ik gok op twee uur en 135 minuten', grinnikt hij. Dat klínkt in elk geval alvast goed.

Top