Daarna hebben wij tijd genoeg om nog wat te winkelen. Met enige problemen geven we de bagage af in het hotel en gaan we de stad in. Daar zoeken Jolanda en ik naar een presentje voor zoon Fabian die een weekje heeft gelogeerd bij Opa en Oma.

Even na twee uur zijn we weer in het hotel en daar zit onze groep al deels te wachten op de bus. Die bus vertrekt nog voor drie uur en tegen half vier zijn we al weer op het vliegveld Newark. Reisleidster Olinda wacht ons al op en verzoekt ons even te wachten, want ze heeft een mededeling:

"ik durf het bijna niet te zeggen, maar het vliegtuig naar Kopenhagen heeft zeker twee uur vertraging waardoor we daar waarschijnlijk de aansluiting naar Amsterdam zullen missen, ook werkt de bagageband momenteel niet waardoor er hele lange rijen voor de check-in staan"

Gelaten horen we dat aan, waarom nou weer onze groep.

Gelukkig blijkt de vlucht met vertraging het vliegtuig naar Stockholm te zijn en lijken we op de normale tijd te gaan vertrekken. Maar alleen werkt die bagageband niet en staat er zeker een rij van 100 meter voor de balies. Ongeveer 4 uur na aankomst op het vliegveld vertrekken we uiteindelijk met iets meer dan een uur vertraging. Alle lopers slapen al na enige tijd en komen redelijk fris in Kopenhagen aan. Dat blijkt een fantastisch vliegveld te zijn met een ondergrond van parket en met heel veel hele mooie en dure winkels. Gelukkig hebben we daar geen tijd voor en kunnen we de dames in het gareel houden.

Ook van Kopenhagen naar Schiphol en dan met de bus naar Enschede levert ons geen enkel probleem op. Bij Tubantia worden we ontvangen met koffie, krentewegge en kranten. Daarna gaan we als een groep vrienden uit elkaar. Veel reacties krijg op het wilde idee om over drie jaar met Tubantia naar de Marathon van Peking te gaan. Voorlopig is het echter even genoeg. 

Voor half zes zit de meute in de bussen en gaat het richting start. Als Verrazano Bridge in zich komt, wordt iedereen toch wat stiller. Daar moet het dan uiteindelijk gaan gebeuren. Doordat we heerlijk op tijd zijn, hebben we een hele vlotte busrit en kunnen we vlakbij de start uitstappen. We hebben dan nog ruim drie uur de tijd voordat we ons richting start moeten begeven. Ruim de tijd dus voor koffie, ontbijt, drinken en vooral tijd om naar het toilet te gaan.

Na half negen, het in inmiddels al heel erg druk, komen er lange rijen voor de toiletten te staan. Dan komt de zon er toch ook steeds meer door en de wind is veel minder dan gisteren.

Om kwart over negen geef ik mijn bagagetas af en stop met het gesprek met Marijke Zeekant, een hele goede triatlete en in 1988 nog Olympisch roeister, toen ik ook Olympiër was. De temperatuur is dan al flink omhoog geschoten en ik loop naar het Oranje vak in het deel voor de nummers boven 30000. De controle over waar je moet staan, lijkt echter minimaal en een half uur voor de start, sta ik al een heel eind verderop, vlak achter het vak met de snelste 3000 dames.

Tegen tien uur volgt dan de line-up en kan ik nog een paar plaatsen 'pikken'. Binnen een minuut na het startschot passeer ik dan ook de startmatten. Een t-shirt dat ik nog droeg onder mijn singlet, heb ik op het laatste moment nog uitgedaan, want het is inmiddels erg warm. Kilometers lang lopen we dan met de zon in het gezicht en de wind in de rug. Mijn wedstrijd is dan verder een simpel verhaal. Ik loop ongeveer 20 maal een mijl in 6 ½ minuut en loop bij het 20 Mijl punt op een schema van 2;50 uur. Dan komt daar aan het eind van first avenue echter een lage brug, veel lager dan alles wat we al hebben gehad. Ik kom er echter niet meer tegen op en moet even wandelen. En dan weet ik het wel, dat wordt 10 km afzien. Gelukkig is 10 kilometer te overzien en kan ik de schade binnen de perken houden. You are loooking good sweety en dat soort kreten brengen mij naar Central Park. En dat stuk kennen we van de verkenningsloop en Breakfastrun. Ik finish tenslotte in 3 uur en 3 minuten. De lopers met een oranje nummer hebben de eerste uitgang uit central park, mijn kledingtas is niet al te ver weg en binnen 30 minuten na de finish zit ik in de metro. Een half uur later heb ik gedoucht en zit in de lobby van het hotel te wachten op alle andere lopers.

Tot na zes uur duurt het voordat iedereen terug is of in ieder geval is gelokaliseerd. Vier uitvallers op zo'n grote groep, dat is toch een goede score. Voor de uitvallers natuurlijk wel heel erg jammer. Twee van hen zijn nog ter observatie in het ziekenhuis en fysio Frank gaat daar naar toe. Vlak voor het begin van het feest krijgen we gelukkig het bericht dat ook deze twee lopers weer richting hotel komen.

De feestavond is voor mij 1 grote aaneenschakeling van hoogtepunten. We reiken prijzen uit aan de beste heer, de beste dame, de pechvogels etc… Maar vooral drinken we het bier van Grolsch en wil iedereen van iedereen weten wat hij of zij heeft beleefd tijdens de wedstrijd.

Na een afzakkertje in de bar van het hotel, lig ik tegen twee uur op mijn bed.

Dan belt Gio Lippens van Langs de Lijn en dat werd een heel aardig gesprek, ik ken Gio nog vanuit de tijd dat ik wat harder liep. Ook komt er nog een SMS binnen van Gerard Nijboer. Hij meldt dat Wim Verhoorn weer uit het ziekenhuis is en dat hij zelf commentator zal zijn bij de live-uitzending van de New York Marathon die wordt uitgezonden door RTL 5. Ik neem aan dat heel Twente dan voor de buis zit.

Om half acht loopt de hal vol met oranje singlets en gaan we al snel op weg naar de start van de Friendshiprun. Ook daar staan we weer aan de voet van gigantische wolkenkrabbers, waaronder het gebouw van de Verenigde Naties. Volgens mij staan daar wel 15.000 mensen te wachten voor de start van een loop over ongeveer 8 kilometer. Om toch enigszins warm te blijven probeer ik na de start mijn eigen tempo te gaan lopen en ga ik als een slalomskiër door het veld heen. We lopen via 42nd Street voor ons hotel langs en in de verte zie ik nog duizenden mensen voor mij lopen. Ik passeer ook nog een groep Duitsers, wonderbaarlijk gekleed in het Oranje. Ons voetbalteam heeft daar kennelijk toch wel indruk gemaakt. Redelijk voorin kom ik bij de finish, pak daar snel een paar flessen drinken en loop dan in tegengestelde richting terug naar het hotel, toch ook nog weer een paar kilometer lopen. Lekker het bad in, dit stukje tikken en vanmiddag heb ik geen plichtplegingen en zal ik vooral proberen uit te rusten om toch fit te zijn voor de dag van morgen. Ook voor mij zijn die 26 mijl een heel eind.

Spannend was het hoe het weer zou zijn. Gisteren heel veel regen, maar vandaag is het gelukkig stralend blauw. Het is wel redelijk koel en er staat een flinke wind. Met 250 personen naar Central Park vanaf het hotel is natuurlijk niet eenvoudig. Telkens weer moeten we wachten bij de stoplichten en al snel ligt de groep in enkele stukken uiteen. Ik zit bij de eerste groep en met ongeveer 100 personen zijn we om half tien bij de ijsbaan in Central Park, een prachtige plaats voor de groepsfoto. Fotograaf Wouter Borre neemt alvast de tijd om te kijken hoe de lichtval is en hoe de groep echt moet staan. Even later is de rest van de groep ook aanwezig en kan de foto worden genomen. 'Even wachten op die wolk' is een kreet die we meerdere malen horen. Maar uiteindelijk zijn de foto's gemaakt en hebben we daarmee een bewijs dat er inderdaad een hele grote groep Tukkers in New York is.

Met de andere trainers kan ik daarna alle lopers het laatste deel van het parkoers laten zien. En dat laatste stuk is flink glooiend. Niemand lijkt daar echter van te schrikken. De trainingen in Nijverdal, De Lutte en op andere glooiende parkoersen. Na een half uur lopen zijn we bij de finish en dat is voor veel lopers toch wel een heel mooi moment. Een locatie die beroemd is van de televisie en nu staan ze daar zelf. Ik kan ze daar nog voorzien van de laatste instructies voor de race dag en dan moet iedereen er maar klaar voor zijn. 'Vergeet je startnummer niet, vergeet je chip niet, vergeet …….)'.

Daarna iedereen op eigen gelegenheid terug naar het hotel en enkele uren later is het alweer tijd om te verzamelen voor een excursie naar het Vrijheidsbeeld en Ellis Island. Om 13:45 uur verzamelen en vertrek om 14:00 uur. Fysio Frank is nog heel druk bezig en wij moeten ons haasten en zijn om 13:52 uur beneden. Helaas, pindakaas, de bus is weg. Met een taxi dus achter de bus aan en dat gaat nog goed ook. Met een boot varen we naar het Vrijheidsbeeld en later door naar Ellis Island. In de verte zien we de Verrazano Bridge liggen, de plek van de start van de marathon en daar krijgt iedereen toch wel redelijk de kriebels.

Om acht uur in de avond zit ik met Jolanda, Eveline en Frank achter de pasta en daarna lopen we via Times Square terug naar het hotel. Om half elf gaat het licht uit.

Vandaag gaat het beginnen. Met z'n allen naar de Expo om het startnummer te halen. Ik blijk een nummer in de 29000 te hebben en ik weet dan in elk geval zeker dat ik niet in het eerste startvak sta. Een paar personen hebben kleine problemen, maar uiteindelijk heeft iedereen een startnummer voor zowel de marathon als de Friendship Run van zaterdag. Verder ontvingen we van de organisatie een zak met goedbedoelde rommel, zoals de Amerikaanse variant van paracetamol. Amerikanen schijnen voor de marathon vaak dat soort dingen te slikken. Ik hoop dat onze groep er toch vanaf blijft.

Het lopen naar en van de expo is ongeveer 45 minuten en toen hadden we toch een mooi idee hoe New York er uitziet. Alles is groot, enorm, magnifiek, ….

Rond 1 uur begon het een beetje te regenen en met Fysio Frank zijn vrouw Eveline en mijn vrouw Jolanda gingen wij met de metro naar Ground Zero (grond nul). Daar waar ooit de machtige Twin Towers van het World Trade Center stonden. Vorig jaar was ik daar ook geweest en vond ik bijzonder indrukwekkend. Vandaag viel het me iets tegen, omdat het ondergrondse metro station bij Ground Zero al weer was opgebouwd, zodat het gat minder diep was.

Vandaar liepen we via Chinatown terug naar het hotel. In Chinatown aten we bij een Italiaan en werden we bediend door een Spaanse!!!!

's-Avonds wilden we toch nog ergens een beugel Grolsch halen en gelukkig hadden we een lijst gekregen van Grolsch waar in New York het Twentse bier te krijgen moest zijn en om negen uur zaten Frank en ik zowaar achter een beugel van 7 euro Als de C1000 in Nederland een actie heeft, heb je daar een kratje voor.

Eindelijk is het zover. De reis naar New York gaat beginnen. Het einde van een project dat ongeveer 13 maanden gelden begon. Voor mij betekende dat om vier uur verzamelen op het terrein van De Twentsche Courant Tubantia en dan met de bus van half vijf naar Schiphol.

De eerste mensen waren al voor vier uur bij de krant aanwezig en iedereen had er duidelijk zin in. We bleken een chauffeuse met spierballen te hebben want die smeet de koffers en tassen in no-time onderin de bus en snel waren we klaar voor vertrek. Met een krantje en wat presentjes gingen we de bus in.

Het busgedeelte van de reis was voor onze groep goed geregeld. Er stond nog geen file op de A1 en we waren tegen zeven uur bij Schiphol. Ruim op tijd om het vliegtuig van negen uur naar Kopenhagen te halen. We zouden namelijk via Kopenhagen naar New York vliegen, dachten we.

Helaas pindakaas, het vliegtuig dat ons zou moeten ophalen vloog door naar Brussel en richting Kopenhagen konden we deze ochtend niet meer komen. En toen kon onze ATP dame, Olinda, aan het werk. Hoe boek je 50 mensen even om op een andere vlucht met uiteindelijk eindbestemming New York. Via Brussel, Londen, Parijs, Wenen, Detroit, Chicago, alles werd genoemd. Uiteindelijk was er een oplossing om de groep bijeen te houden. Eerst naar Washington, dan naar Chicago en dan naar New York.

Om 1 uur dus het vliegtuig in naar Washington nadat we compleet Schiphol diverse malen waren overgestoken om onze bagage mee te krijgen. De klok op Amerikaanse tijd gezet en omdat New York even boven Washington ligt, zagen we om drie uur in de verte, the Big Apple 10 km onder ons liggen, maar gingen wij door naar Washington. We zagen het Witte Huis in de verte liggen. Op het vliegveld daar gingen we de immigratie door en waren we dus geaccepteerd in Amerika. Daarna door naar Chicago en konden we het horloge weer een uur achteruitzetten. In Chicago, inmiddels rond 7 uur, zagen we Seale Tower liggen. Ook daar op het vliegveld weer even wachten en konden we een Big Mac scoren. Om negen uur weer het vliegtuig in richting New York. Het horloge weer een uur vooruit en rond elf uur waren we zowaar in New York. Totaal waren we slechts 2 stuks bagage kwijt geraakt en om twaalf uur waren we in het hotel. Totaal reistijd 26-27 uur.